معیارهای جدید برای تشخیص اختلال حافظه مرتبط با سن تعریف شد

تحقیقات هدایت‌شده توسط پزشکی پن، معیارهای تشخیصی برای انسفالولوپاتی TDP-43 وابسته به سن با پیش‌درستی لیمبیک (LATE-NC) را ترسیم کرده است که به پیشرفت آزمایش‌های بالینی و گزینه‌های درمانی برای این سندرم شایع اما تحت تشخیص قرار نگرفته کمک می‌کند.

به گزارش رسانه اخبار پزشکی مدنا، نویسندگان معیارهای تشخیصی بالینی برای تغییرات نورولوژیکی بیماری LATE-NC را معرفی کردند تا آن را از تغییرات نورولوژیکی بیماری آلزایمر (ADNC) متمایز کنند، شناسایی سندرم‌های آمنیستیک را ارتقا دهند و تاثیر آن را بر نتایج درمانی ارزیابی کنند. LATE یک عامل مهم در از دست دادن حافظه در بزرگسالان مسن است که بیش از 10٪ از افراد بالای 65 سال و تا 40٪ از افرادی که بالای 85 سال دارند را تحت تاثیر قرار می‌دهد. LATE-NC معمولاً همراه با ADNC رخ می‌دهد و باعث تسریع در کاهش شناختی زمانی که با هم حضور دارند می‌شود.

در حالی که LATE-NC به آهستگی پیشرفت می‌کند زمانی که به تنهایی رخ دهد، تمایز آن از ADNC حیاتی است، به ویژه با ظهور درمان‌های ضد آمیلوئید که هدف‌گذاری بیماری آلزایمر هستند. با این حال، نبود بیومارکرهای حساس و راهنماهای تشخیصی برای LATE-NC مانع از تشخیص دقیق و درمان آن می‌شود. تحقیقات بیشتر برای برطرف کردن این شکاف‌ها ضروری است.

LATE-NC در جمعیت‌های سالمندی به شدت شایع است، به ویژه در میان افراد بالای 85 سال، که تقریباً یک‌سوم از این گروه سنی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. حضور آن به طور قابل توجهی به از دست دادن حافظه وابسته به سن کمک می‌کند، بدون اینکه ارتباطی با ADNC داشته باشد. مهم‌تر از همه، هم‌پاتولوژی با LATE-NC تأثیراتی بر درمان‌های جدید بیماری‌تغییر‌دهنده، به ویژه درمان‌هایی که به آمیلوئید و تاو هدف‌گذاری شده‌اند، دارد. شناسایی LATE-NC در زندگی روزمره برای تشخیص دقیق و مدیریت آن بسیار مهم است، به ویژه در زمینه درمان‌های جدیدی که توسط سازمان‌های نظارتی مانند سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید شده‌اند.

تمایز بین LATE-NC و ADNC یک چالش مهم است به دلیل ویژگی‌های بالینی مشترک، به ویژه در سندرم‌های آمنیستیک. هر دو شرایط الگوی از دست دادن حافظه تمپورولیمبیک دارند که تشخیص آن‌ها را بر اساس علائم شناختی تنها دشوار می‌کند. در مواردی که LATE-NC به عنوان پاتولوژی اصلی است، سندرم معمولاً کندتر از “آلزایمر خالص” پیشرفت می‌کند. اما زمانی که LATE-NC با ADNC همزمان رخ می‌دهد، پیشرفت سریع‌تر است و این بر اهمیت تمایز دقیق برای پیش‌بینی و برنامه‌ریزی درمانی تاکید می‌کند.

در حال حاضر، بیومارکرهای مولکولی خاص و حساسی برای پاتولوژی پروتئین TDP-43 (ویژگی اصلی LATE-NC) وجود ندارد. پیشرفت‌های تصویربرداری آمیلوئید و تاو نیاز به توسعه بیومارکرهای مشابه برای LATE-NC را برای تسهیل تمایز آن از ADNC برجسته کرده‌اند. مطالعات تصویربرداری الگوهای امیدوارکننده‌ای نشان داده‌اند، مانند آتروفی هیپوکامپ در مقایسه با آتروفی کلی مغز، اما نیاز به تایید بیشتر وجود دارد. بدون بیومارکرهای قابل اعتماد، پزشکان باید به ویژگی‌های بالینی و نورویماژینگ تکیه کنند که ممکن است مبهم باشند، برای تشخیص صحیح.

برای مقابله با این چالش‌ها، محققان معیارهای بالینی برای تشخیص LATE پیشنهاد کرده‌اند. این معیارها دو سناریو را از هم متمایز می‌کنند: (1) LATE-NC به عنوان عامل اصلی کاهش شناختی و (2) LATE-NC همزمان با ADNC. برای مواردی که در آن‌ها LATE-NC به عنوان پاتولوژی اصلی مشکوک است، می‌توان بر اساس ویژگی‌های بالینی، یافته‌های نورویماژینگ و شواهد بیومارکری، تشخیص LATE محتمل یا ممکن را داد.

ویژگی بالینی اصلی LATE از دست دادن پیشرفته حافظه اپیزودیک است که با آمنیستیک تمپورولیمبیک مشخص می‌شود. بیماران دارای نقص‌های قابل توجه در یادآوری تأخیری هستند که به‌طور قابل توجهی با استفاده از اشاره یا حافظه تشخیص بهبود نمی‌یابند. در مقایسه با اختلالات حافظه فرونتال یا زیرقشری، از دست دادن حافظه تمپورولیمبیک با حفظ نسبی حافظه فوری همراه است. دیگر حوزه‌های شناختی، مانند عملکرد اجرایی و توانایی‌های بصری-فضایی، معمولاً در مراحل اولیه محفوظ هستند.

آتروفی قابل توجه هیپوکامپ، به ویژه در لوب تمپورال میانه، ویژگی اصلی تصویربرداری برای LATE-NC است. این آتروفی معمولاً از آتروفی کلی مغز به‌طور نامتناسبی بیشتر است و می‌تواند LATE-NC را از دیگر شرایط نورودژنراتیو متمایز کند. تکنیک‌های پیشرفته تصویربرداری، مانند توموگرافی نشر پوزیترون با فلوئوروکسی‌گلوکز (FDG-PET)، ممکن است الگوهای هیپومتابولیسم در لوب تمپورال میانه را نشان دهند که تشخیص را بیشتر تایید می‌کند.

ظهور درمان‌های ضد آمیلوئید برای آلزایمر بر نیاز به شناسایی دقیق LATE-NC تاکید کرده است. بیمارانی که نشانگرهای آمیلوئید منفی دارند ممکن است همچنان کاهش شناختی قابل توجهی به دلیل LATE-NC تجربه کنند که این پتانسیل اشتباه در طبقه‌بندی و درمان نامناسب را نشان می‌دهد. علاوه بر این، هم‌وجود LATE-NC و ADNC ممکن است بر اثربخشی درمان‌های ضد آمیلوئید تأثیر بگذارد و بر اهمیت رویکردهای درمانی ویژه تأکید کند.

تشخیص دقیق LATE-NC پیامدهای پیش‌آگهی قابل توجهی دارد. در مواردی که LATE-NC پاتولوژی اصلی است، روند بیماری معمولاً آهسته است و به مدت زمان طولانی‌تری عملکرد حفظ شده باقی می‌ماند. در مقابل، بیماران با پاتولوژی ترکیبی کاهش شناختی سریع‌تری تجربه می‌کنند که نیاز به مداخله و حمایت تهاجمی‌تر دارد.

در خلاصه، مطالعه به این نتیجه می‌رسد که LATE-NC یکی از عوامل شایع و مهم در کاهش حافظه در بزرگسالان مسن است که معمولاً همراه با ADNC رخ می‌دهد. تشخیص دقیق LATE-NC حیاتی است، به ویژه با توجه به گسترش درمان‌های ضد آمیلوئید برای آلزایمر. معیارهای بالینی پیشنهادی چارچوبی را برای تمایز LATE-NC از ADNC و شناسایی افراد با پاتولوژی ترکیبی فراهم می‌آورد. با این حال، نبود بیومارکرهای خاص برای TDP-43 دقت تشخیصی را محدود می‌کند.