یک مسیر ارتباطی تازه کشفشده میان عضلات بدن و غده هیپوفیز ممکن است نقشی غیرمنتظره در باروری زنان داشته باشد. این یافته بر اساس مطالعهای جدید ارائه شده است.
به گزارش بخش مغز و اعصاب و طب زنان رسانه اخبار پزشکی مدنا، پژوهشگران دانشگاه مکگیل دریافتند که پروتئینی که در عضلات تولید میشود، در تنظیم ترشح هورمونی که از این غده کوچک در پایه مغز ترشح میشود، نقش دارد. به گفته محققان، این یافتهها میتوانند به ارائه گزینههای درمانی جدید برای ناباروری منجر شوند.
دانیل برنارد، نویسنده ارشد این مطالعه و استاد دپارتمان داروشناسی و درمانشناسی دانشگاه مکگیل، میگوید: «تا پیش از این، مشخص نبود که این دو اندام با یکدیگر ارتباط دارند یا چگونه این ارتباط برقرار میشود. این کشف، فصلی جدید در درک ما از بدن و شبکه پیچیده ارتباطات آن میگشاید.»
هورمون هیپوفیزی مورد مطالعه که به نام هورمون محرک فولیکول (FSH) شناخته میشود، در بلوغ تخمکها در تخمدانها نقش دارد. کمبود این هورمون میتواند منجر به ناباروری شود. از سوی دیگر، پروتئین عضلانی میوستاتین به عنوان یک عامل بازدارنده طبیعی رشد عضلات در بدن عمل میکند. در این پژوهش که بر روی موشها انجام شد، محققان دریافتند که کاهش سطح میوستاتین باعث تأخیر در بلوغ و کاهش باروری میشود. در مقابل، بازگرداندن سطح میوستاتین موجب افزایش سطح FSH شد، اما اینکه آیا این افزایش میتواند باروری را نیز احیا کند، همچنان در دست بررسی است.
در حال حاضر، داروهایی که برای مسدود کردن میوستاتین و افزایش حجم عضلات طراحی شدهاند، برای درمان بیماریهایی مانند دیستروفی عضلانی در حال توسعه هستند. علاوه بر این، شرکتهای داروسازی در حال بررسی این موضوع هستند که آیا مهار میوستاتین میتواند به حفظ توده عضلانی در افرادی که از داروهای کاهش وزن مبتنی بر گیرنده GLP-1 مانند اوزمپیک (Ozempic) استفاده میکنند، کمک کند، چراکه این داروها علاوه بر کاهش چربی، موجب کاهش عضلات نیز میشوند. با این حال، این مطالعه نگرانیهایی را درباره خطرات بالقوه مهار میوستاتین برای سلامت ایجاد کرده است.
لویسینا اونگارو، نویسنده اصلی این مقاله و پژوهشگر در آزمایشگاه دانیل برنارد، در این رابطه میگوید: «ما دریافتیم که برخی از داروهای آزمایشی که برای درمان بیماریهای تحلیل عضلانی ساخته شدهاند، سطح FSH را در موشهای ماده کاهش میدهند. در حالی که این داروها ممکن است در افزایش توده عضلانی مؤثر باشند، اما خطر اختلال در هورمونهای تولیدمثلی و کاهش باروری را نیز به همراه دارند.»
این کشف همچنین مسیر تازهای برای بررسی این موضوع باز میکند که آیا تغییرات طبیعی در سطح میوستاتین میتواند توضیحی برای زمانبندی بلوغ، بینظمی قاعدگی در ورزشکاران زن و موارد نامشخص ناباروری باشد. گام بعدی پژوهشگران، آزمایش این یافتهها بر روی انسان است. آنها معتقدند که این چشمانداز، بسیار امیدوارکننده به نظر میرسد.
