تحقیقات جدید که به مقایسه رویکردهای مختلف مراقبت از افراد مبتلا به بیماری آلزایمر و سایر انواع زوال عقل پرداخته است، نشان میدهد که طی یک دوره ۱۸ ماهه، تفاوت معناداری در علائم رفتاری بیماران یا فشار روانی مراقبان، صرفنظر از اینکه مراقبت از طریق یک سیستم بهداشتی، یک سازمان مبتنی بر جامعه یا مراقبتهای معمول ارائه شود، مشاهده نشده است.
به گزارش بخش مراقبت سلامت رسانه اخبار پزشکی مدنا، مطالعه مراقبت از زوال عقل (D-CARE) نشان داد که خودکارآمدی مراقبان، که میزان اعتماد آنها به مدیریت چالشهای مرتبط با زوال عقل و دسترسی به حمایت را اندازهگیری میکند، در رویکردهای مراقبتی مبتنی بر سیستم بهداشتی و سازمانهای اجتماعی بهبود یافت و نسبت به مراقبت معمول امتیاز بالاتری دریافت کرد. این افزایش در خودکارآمدی ظرف شش ماه از آغاز مراقبت مشاهده شد و در طول مطالعه ثابت ماند.
آزمایش D-CARE بزرگترین ارزیابی تاکنون از روشهای مختلف ارائه مراقبت از بیماران مبتلا به زوال عقل است. مراقبان نقش اساسی در زندگی افراد مبتلا به زوال عقل ایفا میکنند و توانایی آنها در مدیریت استرس و احساس اطمینان در نقش مراقبتی خود بسیار مهم است. خودکارآمدی بالاتر ممکن است منجر به دسترسی بیشتر به منابع و توانایی بیشتر در نگهداری بیماران مبتلا به زوال عقل در خانه شود.
شرکتکنندگان این مطالعه بهصورت تصادفی در یکی از سه گروه قرار گرفتند: مراقبت مبتنی بر سیستم بهداشتی که توسط متخصصان مراقبت از زوال عقل ارائه میشد (بر اساس برنامه مراقبت از آلزایمر و زوال عقل UCLA)، مراقبت مبتنی بر سازمانهای اجتماعی که توسط مشاوران مراقبتی ارائه میشد (با استفاده از برنامه مشاوره مراقبتی مؤسسه سالمندی بنجامین رز)، یا مراقبتهای معمول.
دکتر روبن اظهار داشت: «نتایج این مطالعه پیچیدگیهای مراقبت از زوال عقل و چالشهای مقایسه مدلهای مراقبتی در شرایط واقعی، بهویژه در دوران پاندمی کووید ۱۹ را برجسته میکند. علاوه بر این، برخی از مزایای این مدلها ممکن است در نتایج اولیه و ثانویه انتخابشده برای آزمایش کاملاً منعکس نشده باشند.» وی افزود که تأثیر این مداخلات بر میزان استفاده از خدمات بهداشتی همچنان در حال بررسی است.
یافتههای مطالعه D-CARE پیامدهای مهمی برای سیستمهای بهداشتی، گروههای پزشکی، سازمانهای اجتماعی، سیاستگذاران و شرکتهای بیمهای دارد که در تلاش برای بهبود مراقبت از بیماران مبتلا به زوال عقل هستند. این مطالعه نشان میدهد که درحالیکه برنامههای مراقبتی مبتنی بر سیستمهای بهداشتی و سازمانهای اجتماعی ممکن است در کاهش فشار مراقبان یا مدیریت رفتار بیماران بهتر از مراقبتهای معمول عمل نکنند، اما میتوانند به مراقبان در مواجهه با چالشهای مراقبت از بیماران مبتلا به زوال عقل کمک مؤثری کنند.
دکتر روبن افزود: «این یافتهها به ما یادآوری میکنند که رویکردهای مختلف مراقبت از زوال عقل میتوانند به نتایج بالینی مشابهی منجر شوند و ممکن است برای مؤسساتی که در برنامه جدید «راهنمایی برای تجربه بهبود یافته زوال عقل» (GUIDE) تحت پوشش مدیکر شرکت میکنند، ارزش ویژهای داشته باشند. تحلیلهای بیشتر از مطالعه D-CARE بینشهای بیشتری در مورد اثربخشی مراقبتهای مبتنی بر سیستم بهداشتی و سازمانهای اجتماعی ارائه خواهد داد.»
