بر اساس پژوهشی که در دانشگاه راش انجام شده است، دیدار با دوستان، شرکت در مهمانیها و حضور در مراسم مذهبی ممکن است به حفظ سلامت مغز کمک کند.
به گزارش بخش سالمندان رسانه اخبار پزشکی مدنا، این مطالعه شان میدهد که فعالیت اجتماعی مکرر میتواند از ابتلا به زوال عقل در دوران سالمندی پیشگیری کرده یا آن را به تأخیر بیندازد. این پژوهش در ادامه تحقیقات قبلی این گروه انجام شده است که ارتباط میان فعالیت اجتماعی و کاهش کندتر تواناییهای شناختی در سالمندان را بررسی کرده بودند.
دکتر برایان جیمز استاد دانشگاه راش در رشته پزشکی داخلی، درباره یافتههای این مطالعه میگوید: «در این تحقیق ما نشان دادهایم که فعالیت اجتماعی با کاهش خطر ابتلا به زوال عقل و اختلال شناختی خفیف مرتبط است. همچنین، سالمندانی که کمترین سطح از تعامل اجتماعی را داشتند، بهطور میانگین پنج سال زودتر از افراد دارای فعالیت اجتماعی بالا به زوال عقل مبتلا شدند.»
فعالیت اجتماعی با تقویت مدارهای عصبی در مغز، آنها را در برابر تغییرات پاتولوژیکی مرتبط با افزایش سن مقاومتر میکند. همچنین، رفتارهای اجتماعی همان بخشهایی از مغز را فعال میکنند که درگیر فرآیندهای تفکر و حافظه هستند. نویسندگان این پژوهش تأکید کردهاند که یافتههای آنها اهمیت تعاملات اجتماعی را بهعنوان یک مداخله در سطح جامعه برای کاهش خطر زوال عقل برجسته میکند.
نتایج این مطالعه نشان میدهد که سطح بالای فعالیت اجتماعی میتواند خطر ابتلا به زوال عقل را ۳۸ درصد و خطر ابتلا به اختلال شناختی خفیف را ۲۱ درصد کاهش دهد، در مقایسه با افرادی که کمترین میزان تعامل اجتماعی را دارند. علاوه بر این تخمین زده شده است که تأخیر پنجساله در شروع زوال عقل میتواند به افزایش سه سال به طول عمر فرد منجر شود و هزینههای مرتبط با این بیماری را طی ۳۰ سال آینده تا ۴۰ درصد کاهش دهد. این کاهش هزینهها میتواند در مجموع تا ۵۰۰ هزار دلار صرفهجویی در هزینههای درمانی هر فردی که در نهایت به زوال عقل مبتلا میشود، به همراه داشته باشد.
این پژوهش بر روی ۱۹۲۳ فرد سالمند بدون علائم زوال عقل انجام شد که میانگین سنی آنها حدود ۸۰ سال بود. این افراد در پروژه حافظه و پیری راش، که یک مطالعه طولی در زمینه بیماریهای مزمن دوران سالمندی است، شرکت داشتند. در طول مطالعه، ۵۴۵ نفر به زوال عقل و ۶۹۵ نفر به اختلال شناختی خفیف مبتلا شدند. شرکتکنندگان هر سال تحت ارزیابیهای پزشکی قرار گرفتند که شامل بررسی سوابق پزشکی و انجام آزمایشهای روانشناختی بود. سطح فعالیت اجتماعی آنها نیز با استفاده از یک پرسشنامه اندازهگیری شد که از آنها درباره میزان مشارکت در شش نوع فعالیت اجتماعی رایج در سال گذشته سؤال میکرد.
این فعالیتها شامل رفتن به رستوران یا رویدادهای ورزشی، بازی بینگو، شرکت در سفرهای روزانه یا چندروزه، انجام کارهای داوطلبانه و دیدار با بستگان یا دوستان بود. عملکرد شناختی افراد با استفاده از ۲۱ آزمون مختلف برای ارزیابی انواع حافظه، سرعت ادراک و تواناییهای دیداری فضایی مورد بررسی قرار گرفت. در آغاز تحقیق، همه شرکتکنندگان از نظر شناختی سالم بودند. اما در طول پنج سال پیگیری، مشخص شد افرادی که فعالیت اجتماعی بیشتری داشتند، نرخ پایینتری از ابتلا به زوال عقل را نشان دادند. در تحلیل دادهها، تأثیر سایر عوامل مانند سن، فعالیت بدنی و وضعیت سلامت نیز در نظر گرفته شد تا ارتباط دقیقتری میان فعالیت اجتماعی و کاهش شناختی مشخص شود.
دکتر جیمز میگوید: «با این حال، هنوز مشخص نیست که چرا تعاملات اجتماعی میتوانند بر روند زوال شناختی تأثیر بگذارند. یکی از احتمالات این است که فعالیت اجتماعی سالمندان را به مشارکت در تعاملات پیچیده بینفردی ترغیب میکند که میتواند موجب تقویت یا حفظ شبکههای عصبی کارآمد شود. این همان اصل از آن استفاده کن، وگرنه از دست میدهی است.»
او همچنین تأکید کرده است که برای تعیین این موضوع که آیا مداخلات هدفمند برای افزایش فعالیت اجتماعی در دوران سالمندی میتواند به تأخیر یا پیشگیری از زوال شناختی کمک کند، تحقیقات بیشتری لازم است. از دیگر محققان دانشگاه راش که در این مطالعه شرکت داشتند میتوان به دکتر یی چن، دکتر فرانسیس گرادستین، دکتر آنا کاپوانو، دکتر تیانهائو وانگ و دکتر دیوید بنت اشاره کرد.
