مطالعات جدید نشان میدهد که خاراندن علاوه بر تشدید التهاب پوستی، میتواند سیستم ایمنی را در برابر عفونتهای باکتریایی در محل آسیب تقویت کند. این یافتهها به شناسایی یک مسیر زیستشناختی قابل هدفگیری از نظر دارویی منجر شدهاند که توضیح میدهد چگونه خاراندن موجب التهاب میشود و تناقض میان تأثیرات منفی و مثبت آن را روشن میسازد.
به گزارش بخش پزشکی پوست رسانه اخبار پزشکی مدنا، خاراندن یک واکنش طبیعی و غریزی در برابر احساس خارش است و در بسیاری از بیماریهای پوستی و آسیبهای پوستی مانند درماتیت و گزش حشرات نقش اساسی دارد. در این شرایط، خارش مزمن میتواند منبع قابلتوجهی از ناراحتی باشد. خاراندن ممکن است با ایجاد یک چرخه خودتقویتشونده موسوم به چرخه خارش خاراندن، التهاب را تشدید کند بهگونهای که خاراندن خارش را افزایش داده و به آسیب بیشتر منجر میشود.
با این حال، برخلاف درد که معمولاً موجب واکنش اجتنابی میشود خاراندن میتواند لذتبخش باشد، که نشان میدهد این رفتار احتمالاً مزایای تکاملی خاصی دارد. اما هنوز مکانیسمهای دخیل در ارتباط خاراندن با التهاب پوستی و احتمال وجود فوایدی در این واکنش بهطور کامل شناخته نشده است. در همین راستا، اندرو لیو و همکارانش با استفاده از یک مدل جدید موش اصلاحشده ژنتیکی بررسی کردند که چگونه غیرفعال کردن عملکرد نورونهای حسگر خارش موسوم به NP2 (نورونهای غیرپپتیدرژیک ۲) میتواند ارتباط بین خارش، خاراندن و التهاب را تحت تأثیر قرار دهد.
نتایج این پژوهش نشان داد که خاراندن موجب فعالسازی نورونهای حسگر درد میشود که مادهای موسوم به سابستنس پی (Substance P) را آزاد میکنند. این ماده باعث تحریک سلولهای ماستسل شده و التهاب را از طریق جذب نوتروفیلها افزایش میدهد. با این وجود درحالیکه خاراندن میتواند مشکلاتی مانند درماتیت را تشدید کند، ممکن است به تقویت سیستم ایمنی بدن نیز کمک کند. این اثر از طریق کاهش بار باکتریایی در محل عفونت، بهویژه در برابر باکتری استافیلوکوکوس اورئوس، مشاهده شده است. همچنین، خاراندن میتواند ترکیب میکروبیوم پوست را در محل آسیب تغییر دهد و احتمالاً از عدم تعادل میکروبی جلوگیری کند، هرچند در بیماریهای مزمنی مانند درماتیت آتوپیک، این فرآیند پیچیدهتر میشود.
محققان بر این باورند که یافتههای جدید نشان میدهد خاراندن علاوه بر نقش آن بهعنوان عاملی برای تشدید التهاب، بهعنوان یک سازوکار تکاملی برای افزایش حفاظت در برابر عفونت نیز عمل میکند. در یک مقاله تفسیری مرتبط، آرون ور هیول مینویسد: «فراتر از تعریف یک مدار عصبی ایمنی جدید مرتبط با خارش، یافتههای لیو و همکارانش ممکن است زمینهای برای کشف راهکارهایی جهت کمک به افرادی که از خارش مزمن رنج میبرند، فراهم کند.»
