احتمال نیاز به جراحی مجدد سینوس، از جمله برداشتن پولیپهای بینی، در بیمارانی که مبتلا به آسم هستند یا در زمان جراحی اولیه از آنتیبیوتیک استفاده میکنند، بیشتر است. با این حال بر اساس یک مطالعه جدید، سن بالا شاخصی برای پیشبینی نیاز به جراحی مجدد محسوب نمیشود. این مطالعه که بر اساس دادههای ثبتشده در سطح جمعیت انجام شده است، احتمال جراحی مجدد و عوامل مرتبط با آن را در افرادی که مبتلا به رینوسینوزیت مزمن همراه با پولیپهای بینی هستند و تحت جراحی اندوسکوپیک سینوس قرار گرفتهاند، بررسی کرده است.
به گزارش بخش پزشکی گوش حلق بینی رسانه اخبار پزشکی مدنا، پولیپهای بینی زائدههای خوشخیم مخاطی هستند که در موارد شدید ممکن است به طور کامل مجاری بینی را مسدود کنند. این پولیپها اغلب همراه با عفونت طولانیمدت سینوسی ایجاد شده و منجر به رینوسینوزیت مزمن همراه با پولیپهای بینی میشوند.
رینوسینوزیت مزمن همراه با پولیپهای بینی معمولاً با کورتیکواستروئیدهای موضعی درمان میشود و در مراحل پیشرفتهتر، کورتیکواستروئیدهای خوراکی نیز تجویز میگردد. در صورتی که این درمانها مؤثر نباشند، پولیپها از طریق جراحی سینوس برداشته میشوند. پس از این جراحی، بیماری بهطور کلی قابل کنترل است، اما درصد کمی از بیماران به دلیل عود علائم و رشد مجدد پولیپها به جراحی مجدد نیاز پیدا میکنند.
در این مطالعه، دادههای مربوط به تمامی بزرگسالان فنلاندی مبتلا به رینوسینوزیت مزمن همراه با پولیپهای بینی که بین ژانویه ۲۰۱۲ تا دسامبر ۲۰۱۸ تحت جراحی اندوسکوپیک سینوس قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفت. در مجموع، ۳۵۰۶ بیمار در این مطالعه شرکت داشتند که سن آنها بین ۴۲ تا ۶۵ سال متغیر بود و ۷۲ درصد از آنها را مردان تشکیل میدادند. پیگیری این بیماران تا پایان سال ۲۰۱۹ ادامه یافت.
در طول دوره پیگیری، ۱۵.۹ درصد از بیماران حداقل یکبار به جراحی مجدد نیاز پیدا کردند. احتمال جراحی مجدد سینوس، از جمله برداشتن پولیپهای بینی، در بیمارانی که در زمان جراحی اولیه مبتلا به آسم بودند یا از آنتیبیوتیک استفاده میکردند، افزایش یافت. در حالی که احتمال جراحی مجدد طی سه سال برای یک بیمار ۵۵ ساله بدون آسم یا مصرف آنتیبیوتیک ۱۱ درصد بود، این احتمال در بیماران مبتلا به آسم یا مصرفکننده آنتیبیوتیک به ۱۶ درصد و در بیمارانی که هر دو عامل را داشتند، به ۲۳ درصد افزایش یافت.
جراحیهای مجدد در میان بیماران جوانتر شایعتر بود. همچنین، هرچه جراحی اولیه گستردهتر بود، احتمال نیاز به جراحی مجدد بیشتر میشد. بیمارانی که پیش از جراحی اولیه خود بهطور مکرر نیاز به مصرف کورتیکواستروئیدهای خوراکی داشتند، بیشتر در معرض جراحیهای مکرر قرار گرفتند.
نتایج این مطالعه نشان میدهد که رینوسینوزیت مزمن شدید همراه با پولیپهای بینی اغلب با آسم مرتبط است. بیماران مبتلا به این بیماری در موارد شدید ممکن است از درمانهای تکمیلی مانند داروهای بیولوژیک بهره ببرند، بهویژه اگر بیماری با وجود دورههای مکرر مصرف آنتیبیوتیک، کورتیکواستروئیدهای خوراکی و جراحیهای سینوس همچنان کنترلنشده باقی بماند.
پروفسور سانا تاپیلا سالمی از دانشگاه فنلاند شرقی، نویسنده اصلی این مطالعه، اظهار داشت که در تصمیمگیری برای انجام جراحی، وضعیت آسم بیمار و تعداد دورههای مصرف آنتیبیوتیک و کورتیکواستروئید خوراکی باید در نظر گرفته شود. او همچنین افزود: «بیماران باید از این موضوع آگاه باشند که شکل شدید بیماری ممکن است پس از جراحی مجدداً عود کند و این اطلاعات باید پیش از تصمیمگیری برای انجام جراحی در اختیار آنها قرار گیرد.»
