طبق تحقیقات محققان دانشکده پزشکی ویل کرنل، سرطان پروستات برنامه تنظیم رشد طبیعی پروستات را ربوده و ترمزها را رها میکند و به رشد آزادانه میپردازد. این کشف که در دسامبر منتشر شد، راه را برای آزمایشهای تشخیصی جدید برای هدایت درمان هموار میکند و همچنین میتواند به توسعه دهندگان دارو در شناسایی روشهای جدید برای متوقف کردن این بیماری کمک کند.
به گزارش رسانه اخبار پزشکی مدنا، پروتئینی به نام گیرنده آندروژن به طور معمول برای هدایت رشد پروستات عمل میکند به سلولها سیگنال میدهد تا رشد را متوقف کنند، به عنوان سلولهای پروستات طبیعی عمل کنند و حالت سالم را حفظ کنند. این گیرنده توسط آندروژنها یا هورمونهای جنسی مانند تستوسترون فعال میشود که باعث میشود گیرنده به DNA متصل شود و باعث بیان برخی از ژنها و سرکوب برخی دیگر شود.
اما در سرطان، گیرنده آندروژن مجدداً برنامهریزی میشود تا به سلولها بگوید که به رشد خود ادامه دهند و رشد تومور را تحریک کنند. دکتر کریستوفر باربیری، استاد ممتاز پیتر ام. ساکردوت در انکولوژی اورولوژی، استاد مشارک اورولوژی در دانشکده پزشکی ویل کرنل و جراح اورولوژی در مرکز پزشکی نیویورک پرسبیتریان/ویل کرنل، میگوید: «در این زمینه به خوبی شناخته شده است که گیرنده آندروژن به روشهای مختلف ربوده میشود و شروع به انجام عملکردهای جدید برای تحریک رشد سلولهای سرطان پروستات میکند.»
این مطالعه نشان داد که گیرندههای آندروژن در سلولهای پروستات میتوانند به عنوان یک شتابدهنده سرعت رشد سلول یا یک ترمز که آن را مهار میکند، عمل کنند. تومورها فعالیت طبیعی گیرندهها را برای فشار دادن به شتابدهنده و رها کردن ترمز تغییر مسیر میدهند. بخش عمده تحقیقات در مورد سرطان پروستات بر نحوه فعال کردن ژنهای تقویتکننده رشد سلول توسط گیرنده آندروژن متمرکز بوده است. با این حال، تیم باربیری متوجه شد که این پروتئین همچنین عملکردهایی را از دست میدهد و کمتر به برخی از مکانهای طبیعی DNA خود متصل میشود. محققان فرض کردند که این مکانهای اتصال طبیعی ممکن است رشد سلول را سرکوب کنند، بنابراین زمانی که گیرنده آندروژن آنها را رها میکند، سلولهای تومور میتوانند به طور کنترلناپذیری تکثیر شوند.
برای آزمایش این موضوع، مایکل آگلو، نویسنده اول مشترک، که در آن زمان همکار فوق دکترا بود، مجموعهای از پروتئینهای مصنوعی را ایجاد کرد که هر کدام حاوی یک بخش اتصال دهنده DNA از گیرنده آندروژن و یک ماژول فعالکننده یا سرکوبکننده بودند. خوانرونج چن، دستیار فوق دکترای اورولوژی در دانشکده پزشکی ویل کرنل و نویسنده اول مشترک میگوید: «این رویکرد به ما این امکان را داد که برنامه سلولی طبیعی را که در سلولهای سرطانی جاسازی شده اما ربوده شده است، بررسی کنیم.»
سپس تیم با استفاده از این فاکتورهای رونویسی مصنوعی، تمام مکانهای اتصال گیرنده آندروژن را در سلولهای کشت شده آزمایش کردند و فهرستبندی کردند که هر سایت در سلولهای طبیعی و سرطانی چه کاری انجام میدهد. این آزمایش خانوادهای از ژنها را شناسایی کرد که میتوانند رشد سلولهای سرطان پروستات را متوقف کنند.
باربیری گفت: «هنگامی که ما ژنهای کنترلشده توسط این عناصر تنظیمی گیرنده آندروژن را روشن میکنیم، رشد سلول متوقف میشود.» در مقابل، روشن کردن همان ژنها در سلولهای پروستات سالم هیچ تأثیری نداشت. باربیری، عضو مرکز سرطان ساندرا و ادوارد مایر و همچنین مؤسسه پزشکی دقیق انگلندر، هر دو در دانشکده پزشکی ویل کرنل، گفت: «این واقعاً نشان میدهد که این عناصر برای تمایز سلولهای طبیعی و خوشحال بودن آنها وجود دارند و سرطان مجبور است آنها را برای رشد مجدداً سیمکشی کند.»
بر اساس نتایج اولیه خود، محققان نمونههای بافتی را از بیماران مبتلا به سرطان پروستات غربالگری کردند.
باربیری گفت: «ما دریافتیم که هرچه تومورها برنامه گیرنده آندروژن سلولهای طبیعی را بیشتر بیان کنند، پیشآگهی بیمار بهتر است، پاسخ آنها به درمانها بهتر است و نتیجه بیمار بهتر است.» آزمایشگاه او در حال حاضر در حال توسعه آزمایشهای تشخیصی بر اساس این نتایج است که میتواند برای تنظیم رژیمهای درمانی بیمار استفاده شود.
چن گفت: «یافتهها همچنین امکان توسعه درمانی را فراهم میکند که برنامه تنظیمی طبیعی را در سلولهای سرطان پروستات مجدداً فعال میکند تا رشد آنها را مهار کند.»
