درد شکم یکی از شایعترین دلایلی است که کودکان به بخش اورژانس منتقل میشوند. درصد کمی از این کودکان معمولاً به آپاندیسیت مبتلا هستند و تشخیص بهموقع آن ضروری است. برای این منظور، پزشکان معمولاً به ابزارهای تصویربرداری مانند سونوگرافی یا سیتیاسکن تکیه میکنند.
به گزارش بخش تصویربرداری رسانه اخبار پزشکی مدنا، اگرچه تشخیص تأخیری آپاندیسیت در کودکان میتواند تهدیدی برای زندگی باشد، آزمایشهای اضافی هم هدررفت منابع است و هم میتواند مضر باشد. در تحقیقی که اخیراً منتشر شد، محققان دانشگاه میشیگان دریافتند که بخشهای اورژانس بیمارستانها در نحوه تعادل میان تشخیص آپاندیسیت و خطرات ناشی از آزمایشهای اضافی تفاوتهای زیادی دارند. کودکان با درد شکم یک معمای تشخیصی هستند. از یک طرف، کودکانی که به آپاندیسیت مبتلا هستند باید بهموقع تشخیص داده شوند، اما از طرف دیگر، رایجترین ابزار تشخیصی که استفاده میکنیم، سیتیاسکن، آنها را در معرض تابش پرتو قرار میدهد.
الکساندر یانکه، پزشک و دستیار استاد پزشکی اورژانس، گفت: «اگرچه ابزارهای مختلفی در دسترس پزشکان اورژانس است، از جمله سونوگرافیها، سیتیاسکنها، آزمایشهای خون و مشاوره با متخصصان جراحی، نحوه استفاده از این ابزارها در بخشهای مختلف اورژانس میشیگان متفاوت است.»
برای مثال، در دسترس بودن و کیفیت سونوگرافی در هر بخش اورژانس تضمینشده نیست. بهطور مشابه، مشاوره جراحی کودکان ممکن است در برخی از بیمارستانها بهراحتی قابل دسترسی باشد، اما در برخی دیگر نه. برای درک بهتر تعادل بین آزمایشهای اضافی و تشخیص تأخیری، محققان بیش از 100,000 مراجعه به اورژانس برای کودکان مبتلا به درد شکم در سنین 5 تا 17 سال را مورد مطالعه قرار دادند. دادهها از 26 بخش اورژانس در شبکه بهبود بخش اورژانس میشیگان (MEDIC) که بین ماه مه 2016 تا فوریه 2024 جمعآوری شدهاند، به دست آمده است. MEDIC یک شبکه بهبود کیفیت است که از بیش از 50 بیمارستان میشیگان پشتیبانی میکند و کیفیت خدمات اورژانس را ارتقا میدهد.
به این منظور، MEDIC یک پایگاه داده ثبت میکند که شیوههای بالینی در سراسر ایالت را پیگیری کرده و بینشی در مورد استفاده از تصویربرداری تشخیصی ارائه میدهد. تیم تحقیقاتی از این پایگاه داده برای درک الگوهای ارزیابی درد شکم در کودکان و ارتباط آنها با تأخیر در تشخیص آپاندیسیت استفاده کرد. در میان 120,112 مورد درد شکم، تنها 0.1% تشخیص تأخیری آپاندیسیت داشتند و این موارد هیچ ارتباطی با تفاوت در نرخهای تصویربرداری نداشتند. محققان دریافتند که مراکز بزرگ تخصصی کودکان توانستهاند نرخهای پایینتری از تشخیص تأخیری آپاندیسیت را با کمترین میزان استفاده از سیتیاسکنها بدست آورند.
کورتنی منگوس، پزشک و دستیار استاد پزشکی اورژانس، گفت: «جالب نیست که مراکز تخصصی کودکان توانستند آپاندیسیت را بدون وابستگی زیاد به سیتیاسکنها تشخیص دهند. این امر احتمالاً به دلیل دسترسی آنها به امکانات سونوگرافی با کیفیت بالا، پروتکلهای MRI برای آپاندیسیت کودکان و مشاوره جراحی کودکان در محل است.»
اگرچه این مطالعه بینشهای زمان واقعی در مورد چگونگی تصمیمگیری پزشکان را ارائه نمیدهد، تیم تحقیقاتی امیدوار است که این تحقیق بهعنوان پایهای برای بهبود تشخیصها مورد استفاده قرار گیرد. آنها بر این باورند که پیروی از بهترین شیوهها و هماهنگی مراقبتها در سراسر مراکز میتواند ارزیابی کودکان مبتلا به درد شکم را بهبود بخشد.
یانکه گفت: «بیمارستانهای مختلف این موارد را به روشهای مختلفی مدیریت میکنند. تشخیص ممکن است دشوار باشد و کار ما به خانوادهها یادآوری میکند که در مراجعه به اورژانس، پرسش کردن و حمایت از فرزند خود کاملاً صحیح است.»
