یک بررسی جدید از مؤسسه کاکرین تأیید کرده است که داروهای ضدافسردگی در شرایط آزمایشی بهطور مؤثری علائم اختلال اضطراب فراگیر (GAD) را کاهش میدهند، اما دادههای محدودی در مورد استفاده طولانیمدت از آنها وجود دارد.
به گزارش بخش روانشناسی رسانه اخبار پزشکی مدنا، اختلال اضطراب فراگیر میلیونها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار میدهد و با نگرانی بیش از حد در مورد مسائل روزمره مشخص میشود. داروهای ضدافسردگی، بهویژه مهارکنندههای بازجذب سروتونین (SSRIs) و مهارکنندههای بازجذب سروتونین-نوراپینفرین (SNRIs)، به عنوان درمانهای مؤثر برای این اختلال شناخته شدهاند و بسیاری از نهادهای ملی از جمله مؤسسه ملی سلامت و مراقبت انگلستان (NICE) مصرف آنها را توصیه میکنند.
با این حال، برخی از متخصصان سلامت و بیماران همچنان باورهای نادرستی در مورد این داروها دارند و نمیدانند که داروهای ضدافسردگی کاربردهایی فراتر از درمان افسردگی دارند. همچنین، این اصطلاح برای بسیاری از افراد همچنان با نوعی انگ اجتماعی همراه است. این بررسی شامل ۳۷ کارآزمایی تصادفی کنترلشده با بیش از ۱۲ هزار شرکتکننده بود که در آن اثر داروهای ضدافسردگی با دارونما مقایسه شد. بیشتر این مطالعات در کشورهای پردرآمد، از جمله ایالات متحده و کشورهای مختلف اروپایی، انجام شده و شرکتکنندگان آن شامل بزرگسالان زن و مرد بودند. در اغلب این مطالعات، تعداد زنان اندکی بیشتر از مردان بود (حدود ۶۰٪)، که با شیوع بالاتر اختلال اضطراب فراگیر در زنان مطابقت دارد.
دکتر جوزپه گوآیانا، نویسنده ارشد این مطالعه، استاد روانپزشکی در دانشکده پزشکی و دندانپزشکی شولیخ دانشگاه وسترن و رئیس بخش روانپزشکی بیمارستان سنت توماس الگین میگوید: «نتایج نشان داد که داروهای ضدافسردگی در کاهش علائم اضطراب مؤثرتر از دارونما هستند و نرخ پاسخدهی در میان مصرفکنندگان این داروها ۴۱ درصد بیشتر از افرادی بود که دارونما دریافت کرده بودند. علاوه بر این، تفاوت معناداری در نرخ ترک مطالعه بین دو گروه مشاهده نشد، که نشاندهنده تحملپذیری نسبتاً خوب این داروها است. بر اساس این بررسی، داروهای ضدافسردگی در شرایط آزمایشی بهخوبی علائم اضطراب فراگیر را کاهش میدهند. برای بیمارانی که تنها به این اختلال مبتلا هستند و مشکلات روانی دیگری ندارند، شواهد نشان میدهد که این داروها طی یک تا سه ماه تأثیری معنادار در کاهش علائم دارند. با این حال، هنوز شواهد کافی در مورد تأثیر این داروها در بیمارانی که علاوه بر اضطراب فراگیر، از سایر اختلالات روانی نیز رنج میبرند، در دست نیست. در عمل اکثر بیماران مبتلا به اضطراب فراگیر دارای مشکلات روانی همراه هستند. به همین دلیل پژوهشهای آینده باید تأثیر راهبردهای درمانی مختلف را بر بیماران با اختلالات همزمان بررسی کنند.»
یکی از مهمترین یافتههای این بررسی، نبود دادههای کافی درباره اثرات طولانیمدت داروهای ضدافسردگی است. اکثر کارآزماییهای مورد بررسی بین ۴ تا ۱۲ هفته طول کشیدهاند و پیگیریهای طولانیمدت انجام نشده است. کاترینا کوپکالیک، نویسنده اصلی این مطالعه از دانشگاه وسترن، میگوید: «ما اطلاعات کافی درباره فواید و مضرات احتمالی مصرف طولانیمدت داروهای ضدافسردگی نداریم، در حالی که بسیاری از افراد این داروها را برای سالها مصرف میکنند. این مسئله نیازمند بررسیهای بیشتری در مطالعات آینده است.»
با وجود محدودیتهای موجود، این بررسی پیامی روشن دارد: داروهای ضدافسردگی برای مدیریت اختلال اضطراب فراگیر مؤثر هستند، بهویژه برای بیمارانی که به درمانهای غیردارویی پاسخ مناسبی نمیدهند. با این حال، تحقیقات مستقل و بلندمدتتری برای درک کامل اثرات این داروها، بهویژه در بیماران دارای مشکلات روانی همزمان، ضروری است.
