تحقیقات جدیدی که توسط دانشگاه مینهسوتا و دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه بوستون (BUSPH) انجام شده است، نشان میدهد که نرخ مرگومیر در میان بزرگسالان جوان، یعنی افراد ۲۵ تا ۴۴ ساله، در دوران همهگیری کووید ۱۹ به شدت افزایش یافته و پس از پایان این دوره نیز همچنان بالاتر از حد انتظار باقی مانده است.
به گزارش بخش اپیدمیولوژی رسانه اخبار پزشکی مدنا، افزایش نرخ مرگومیر در دوران همهگیری، روند منفیای را که از حدود سال ۲۰۱۰ آغاز شده بود، تشدید کرد. بر همین اساس، نرخ مرگومیر در میان بزرگسالان جوان در سال ۲۰۲۳ حدود ۷۰ درصد بیشتر از مقداری بود که انتظار میرفت اگر این روند افزایشی از یک دهه پیش از همهگیری آغاز نشده بود.
پژوهشگران با تجزیهوتحلیل نرخهای مرگومیر در بازه زمانی ۱۹۹۹ تا ۲۰۲۳ به نتایج زیر دست یافتند:
- نرخ مرگومیر در میان بزرگسالان جوان بین سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱، یعنی سالهای اصلی همهگیری، افزایش قابلتوجهی داشت. در سال ۲۰۲۳، این نرخ همچنان تقریباً ۲۰ درصد بالاتر از سال ۲۰۱۹ باقی ماند.
- مرگهای ناشی از مواد مخدر، بیشترین سهم را در مرگومیرهای مازاد سال ۲۰۲۳ داشتند؛ بهویژه در مقایسه با میزان مرگومیری که در صورت ادامه روندهای قبلی انتظار میرفت.
- سایر عوامل مهم تأثیرگذار شامل علل طبیعی مختلف، ازجمله بیماریهای قلبی-متابولیکی و سوءتغذیه، و همچنین علل خارجی مانند تصادفات رانندگی بودند.
الیزابت ریگلی فیلد، نویسنده اصلی این مطالعه و استادیار دانشکده هنرهای آزاد و مؤسسه پژوهش اجتماعی و نوآوری داده در دانشگاه مینهسوتا، در اینباره گفت: «افزایش مرگومیر ناشی از مواد افیونی برای آمریکاییهای جوان و میانسال فاجعهبار بوده است. اما آنچه انتظارش را نداشتیم، این بود که میزان مرگومیر ناشی از علل مختلف برای این گروه سنی تا این حد افزایش یابد. این موضوع فقط به مرگهای ناشی از مصرف مواد مخدر و الکل محدود نمیشود، بلکه شامل تصادفات رانندگی و بیماریهای گردش خون و متابولیکی نیز میشود عللی که کاملاً متفاوت از یکدیگرند. این نشان میدهد که ما با یک مشکل ساده مواجه نیستیم که بتوان بهراحتی آن را حل کرد، بلکه با مسئلهای گستردهتر روبهرو هستیم.»
اندرو استوکس، یکی از نویسندگان این مطالعه و استادیار بهداشت جهانی در BUSPH، نیز تأکید کرد: «یافتههای ما ضرورت تدوین سیاستهای جامع برای مقابله با عوامل ساختاریای را که منجر به وخامت وضعیت سلامت نسلهای اخیر جوانان شدهاند، برجسته میکند. راهکارها میتوانند شامل گسترش دسترسی به غذاهای مغذی، تقویت خدمات اجتماعی و افزایش نظارت بر صنایعی باشند که بر سلامت عمومی تأثیر میگذارند.»
در پژوهشهای آینده، پیامدهای مداوم همهگیری کووید ۱۹ و روندهای منفیای که پیش از آغاز آن شکل گرفته بودند، بررسی خواهند شد. این مطالعه با حمایت مالی مؤسسه ملی سلامت و توسعه کودک یونیس کندی شرایور، بنیاد رابرت وود جانسون، مؤسسه ملی سالمندی، بنیاد دبلیو.کی. کلوگ و مرکز جمعیتشناسی مینهسوتا انجام شده است.
