بزرگسالانی که به اختلال نقص توجه و بیشفعالی (ADHD) مبتلا هستند، ممکن است عمر کوتاهتری نسبت به میانگین جمعیت داشته باشند. این نتیجه مطالعهای پیشرو است که توسط پژوهشگران دانشگاه کالج لندن (UCL) انجام شده و در مجله روانپزشکی بریتانیا منتشر شده است.
به گزارش رسانه اخبار پزشکی مدنا، این پژوهش، دادههای ناشناس مراقبتهای اولیه مربوط به ۳۰,۰۲۹ بزرگسال مبتلا به ADHD در بریتانیا را تحلیل کرده و آنها را با ۳۰۰,۳۹۰ نفر بدون ADHD، که از نظر سن، جنسیت و مرکز مراقبت اولیه مشابه بودند، مقایسه کرده است. پژوهشگران دریافتند که امید به زندگی برای مردان مبتلا به ADHD بین ۴.۵ تا ۹ سال، و برای زنان بین ۶.۵ تا ۱۱ سال کاهش یافته است. این یافته نگرانیهای جدی را در مورد سلامت و نیازهای حمایتی این گروه از افراد ایجاد کرده است.
به گفته پروفسور جاش استات: «افراد مبتلا به ADHD اغلب با رویدادهای پراسترس زندگی و طرد اجتماعی روبرو هستند که سلامت جسمی و روانی و همچنین عزتنفس آنها را تحت تأثیر قرار میدهد. ADHD که از دوران کودکی آغاز میشود و در بسیاری از موارد تا بزرگسالی ادامه دارد، معمولاً با انرژی بالا و توانایی تمرکز شدید بر موضوعات مورد علاقه همراه است. اما این افراد در انجام کارهای روزمره و مدیریت زمان دچار چالش میشوند که ممکن است به مشکلات طولانیمدت در تحصیل و کار منجر شود.»
مطالعه نشان داد که کمتر از یکنهم بزرگسالان مبتلا به ADHD تشخیص داده شدهاند، و این نشاندهنده فقدان شناسایی و خدمات درمانی مناسب برای این گروه است. در بریتانیا، خدمات تخصصی برای ارزیابی و درمان بزرگسالان مبتلا به ADHD بهطور قابلتوجهی کمتر از سایر کشورهای با درآمد بالا است. یک نظرسنجی ملی نشان داد که حدود ۸ درصد از افرادی که نشانههای ADHD داشتند، در طول یک سال گذشته درخواست درمان روانی کردهاند اما آن را دریافت نکردهاند. این در حالی است که تنها ۱ درصد از افراد بدون ADHD چنین وضعیتی را گزارش دادهاند.
به گفته دکتر لیز اُنیونز: «ارائه درمان و حمایت مناسب برای ADHD میتواند نتایج بهتری از جمله کاهش مشکلات روانی و مصرف مواد مخدر به همراه داشته باشد. اگرچه بسیاری از افراد مبتلا به ADHD زندگی طولانی و سالمی دارند، یافتههای این پژوهش نشان میدهد که نیازهای حمایتی این افراد بهدرستی برآورده نمیشود.»
این پژوهش نتوانست دلایل دقیق مرگ و میر را شناسایی کند، زیرا دادههای موجود فاقد اطلاعات درباره علت مرگ بودند. همچنین، تشخیص ADHD در بریتانیا اغلب به افرادی محدود میشود که مشکلات روانی یا عصبی همراه دارند. این موضوع ممکن است نتایج مطالعه را تحت تأثیر قرار داده و کاهش امید به زندگی را بیش از حد واقعی نشان دهد. این یافتهها نشان میدهد که برای درک بهتر عوامل منجر به کاهش عمر در افراد مبتلا به ADHD و توسعه راهبردهای پیشگیری، نیاز به تحقیقات بیشتری وجود دارد.
