کمخونی در دوران بارداری یک اتفاق شایع است که اغلب به دلیل کمبود آهن رخ میدهد. این مشکل به عنوان یک بحران بهداشت عمومی جهانی شناخته میشود که طبق اعلام سازمان جهانی بهداشت، حدود ۳۷ درصد از افراد باردار را تحت تاثیر قرار میدهد. کمخونی ناشی از کمبود آهن با افزایش مشکلات مرتبط با بارداری همراه است، از جمله زایمان زودرس، خونریزی و در برخی موارد حتی مرگ. برای نوزاد، کمبود آهن مادر همچنین میتواند تأثیرات بلندمدتی بر سلامت و رشد کلی او داشته باشد.
به گزارش بخش زنان رسانه اخبار پزشکی مدنا، راهنماییهای کنونی در زمینه زایمان توصیه میکنند که افرادی که از کمخونی ناشی از کمبود آهن رنج میبرند، مکملهای آهن خوراکی روزانه مصرف کنند و در مواردی که کمخونی آهنی ادامه پیدا کند، ممکن است آهن به صورت داخل وریدی تجویز شود، که معمولاً در سهماهه سوم بارداری انجام میشود. با این حال، کمخونی در دوران بارداری همچنان یک مشکل بهداشت جهانی است.
در یک مطالعه جدید محققان نتایج یک کارآزمایی بالینی در هند را معرفی میکنند که نشان میدهد تزریق یک دوز آهن به صورت داخل وریدی در اوایل سهماهه دوم بارداری، یک مداخله ایمن و مؤثر برای درمان کمخونی در دوران بارداری است. این مطالعه در چندین مرکز در هند انجام شد و شامل ۴,۳۶۸ شرکتکننده بود که آن را به یکی از بزرگترین مطالعات انجامشده تا به امروز در زمینه استفاده از آهن داخل وریدی در بارداری تبدیل میکند. هند به دلیل شیوع بالای کمخونی در کشور انتخاب شد، طبق گفته نویسنده اصلی مطالعه، دکتر ریچارد درمن، معاون امور جهانی و استاد زنان و زایمان در دانشگاه توماس جفرسون در فیلادلفیا.
شرکتکنندگان که قبل از هفته ۱۷ بارداری کمخونی متوسط و کمبود آهن داشتند به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. گروه اول مراقبت استاندارد فعلی را دریافت کرد – مصرف روزانه مکمل آهن خوراکی. گروههای دوم و سوم دو فرم رایج آهن داخل وریدی برای تزریق تکدوز را دریافت کردند که تنها فرمهای مجاز برای استفاده در هند هستند، فریک کربوکسیمالتوز (FCM) و فریک دریسومالتوز (FDM). دو نتیجه اصلی که محققان به دنبال آن بودند، تفاوتهای موجود در گروههای آهن داخل وریدی نسبت به آهن خوراکی در: ۱) نرخ نوزادان با وزن کم هنگام تولد و ۲) نرخ شرکتکنندگانی که تا زمان زایمان به وضعیت غیر کمخونی بازگشتند.
نتایج نشان داد که در حالی که همه سه گروه به نرخ مشابهی از وضعیت غیر کمخونی (تعداد طبیعی سلولهای خون) در زمان زایمان دست یافته بودند، آنهایی که آهن داخل وریدی دریافت کرده بودند، نرخهای به طور قابل توجهی کمتری از نیاز به دریافت آهن داخل وریدی اضافی یا انتقال خون قبل از زایمان داشتند. در گروه FCM آهن داخل وریدی، نتایج کاهش شیوع نوزادان با وزن کم هنگام تولد را نسبت به آهن خوراکی نشان داد.
دکتر روپسا سی. بویلیگ، همکار نویسنده مطالعه، متخصص پزشکی مادر و جنین و استادیار دانشگاه پزشکی سیدنی کیمل دانشگاه توماس جفرسون گفت: «ویژگی منحصر به فرد این مطالعه این است که مداخله آهن در اوایل سهماهه دوم انجام شد. بسیاری از مطالعات دیگر که آهن داخل وریدی را با آهن خوراکی مقایسه میکنند، از سهماهه سوم شروع میشوند.» بویلیگ همچنین به عنوان مدیر واحد تحقیقات زنان و زایمان دانشگاه و معاون مدیر فلوشیپ پزشکی مادر و جنین فعالیت میکند.
بویلیگ میافزاید: «نیازهای آهن در دوران بارداری به طرز چشمگیری افزایش مییابد. ۱ گرم آهن اضافی برای جنین در حال رشد و برای ذخیره در جفت مورد نیاز است. این نیازها در سهماهه دوم و سوم به طرز قابل توجهی افزایش مییابد، بنابراین اگر در سهماهه سوم مداخله کنید، بسیار سختتر است که به موقع جبران کنید. مطالعات نشان دادهاند که کمخونی مادر ناشی از کمبود آهن در اوایل بارداری بیشترین ارتباط را با نتایج منفی دارد، از جمله نتایج کوتاهمدت نوزادی مانند وزن کم هنگام تولد و نتایج بلندمدت در کودکی مانند اوتیسم و اسکیزوفرنی. بنابراین نیاز است که زودتر و به طور قویتر کمخونی را درمان کرد.»
دکتر مراتیونجا بی. بلاد، استاد گروه زنان و زایمان دانشگاه KLE در هند، میگوید: «از این آزمایش مشخص است که آمادهسازیهای آهن تکدوز داخل وریدی ایمن و آسان برای تجویز تحت نظارت و امکانات مناسب برای درمان کمخونی در دوران بارداری هستند. ما از زنان بارداری که در این آزمایش شرکت کردند برای منافع زنان باردار در سطح جهانی بسیار سپاسگزاریم. امیدواریم که این مشکل عوارض مرتبط با کمخونی پایان یابد. از تمام کسانی که به این آزمایش موفق کمک کردهاند، تشکر میکنیم.» محققان معتقدند که راهنماییهای بالینی جدید باید به منافع احتمالی آهن تکدوز داخل وریدی به عنوان درمان اصلی کمخونی متوسط ناشی از کمبود آهن در دوران بارداری پرداخته و آن را در نظر بگیرند.
