مطالعهای اخیر نشان میدهد که مصرف منظم انبه ممکن است به کاهش التهاب، بهبود حساسیت به انسولین و کنترل بهتر سطح گلوکز در بدن کمک کند.
به گزارش بخش اندوکرینولوژی و علوم تغذیه رسانه اخبار پزشکی مدنا، التهاب مزمن و خفیف با افزایش خطر ابتلا به سندرم متابولیک و دیابت نوع ۲ (T2DM) مرتبط است، زیرا این التهاب منجر به اختلال در تنظیم قند خون میشود و در نتیجه خطر بیماریهای قلبیعروقی، اختلالات شناختی و سایر مشکلات مرتبط را افزایش میدهد. چاقی که ۱۲.۵ درصد از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار داده است، با سطوح پایین التهاب مزمن همراه است. تقریباً ۶ درصد از افراد چاق به دیابت نوع ۲ مبتلا هستند، در حالی که ۹ درصد از آنها به دلیل سطوح غیرعادی بالای قند خون در محدوده پیشدیابتی قرار دارند.
تحقیقات نشان داده است که کاهش ۵ تا ۱۰ درصدی وزن بدن در افراد چاق از طریق بالا بردن فعالیت بدنی میتواند به بهبود قابلتوجهی در وضعیت متابولیکی و کاهش التهاب منجر شود. علاوه بر کاهش وزن، مصرف مواد غذایی با خواص ضدالتهابی نیز میتواند به کنترل بیماریهای متابولیک کمک کند. انبه سرشار از فیبر، ریزمغذیها و ترکیبات زیستفعال است. مطالعات نشان دادهاند که مصرف منظم این میوه با کاهش وزن بدن، کاهش شاخص توده بدنی (BMI) و کاهش اندازه دور کمر همراه است و همچنین به بهبود کیفیت رژیم غذایی و تحمل گلوکز کمک میکند. با این حال، تاکنون مطالعات محدودی تأثیر مصرف انبه بر تنظیم قند خون را بررسی کردهاند.
این مطالعه به بررسی اثرات مصرف منظم انبه بر التهاب مزمن و حساسیت به انسولین در افراد چاق یا دارای اضافهوزن پرداخته است. برای این منظور، ۴۸ فرد دارای اضافهوزن یا چاق با میانگین سنی ۳۷.۶ سال در یک کارآزمایی تصادفی کنترلشده شرکت کردند. همه شرکتکنندگان در ابتدای مطالعه یک آزمایش تحمل گلوکز خوراکی دو ساعته (OGTT) انجام دادند. سپس، آنها بهصورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند: گروهی که دو بار در روز به مدت چهار هفته یک فنجان انبه مصرف میکردند و گروه کنترلی که محصولی جایگزین دریافت میکردند. در پایان این دوره، آزمایش OGTT مجدداً انجام شد.
مصرف منظم انبه تأثیر معناداری بر نشانگرهای التهابی مانند اینترلوکین-۶ (IL-6)، فاکتور نکروز تومور آلفا (TNF-α) و پروتئین واکنشی C (CRP) نداشت. با این حال، در گروه کنترل پس از مداخله افزایش وزن مشاهده شد، اما در افرادی که انبه مصرف کردند، تغییری در وزن بدن رخ نداد. میانگین سطح قند خون ناشتا در گروه مصرفکننده انبه تغییر معناداری نداشت. با این حال، سطح انسولین ناشتا در این گروه پس از چهار هفته به میزان قابلتوجهی کاهش یافت و این کاهش از هفته اول مشاهده شده و تا پایان مطالعه ادامه داشت.
سطح انسولین در گروهی که انبه مصرف کردند، پس از چهار هفته بهطور قابلتوجهی نسبت به گروه کنترل و همچنین مقدار اولیه آنها کاهش یافت. در گروه کنترل هیچ تغییری در سطح انسولین مشاهده نشد. مدل ارزیابی هوموستاز مقاومت به انسولین (HOMA-IR) برای سنجش واکنش انسولین در کبد، که در حالت ناشتا گلوکز تولید میکند، مورد بررسی قرار گرفت. همچنین شاخص توزیع (DI) که عملکرد سلولهای بتای پانکراس را ارزیابی میکند، اندازهگیری شد تا تأثیر مصرف انبه بر تنظیم قند خون مشخص شود.
بیشتر بدانید :
نتایج نشان داد که هر دو شاخص HOMA-IR و DI در گروه مصرفکننده انبه بهطور معناداری بهبود یافتند. در پایان چهار هفته، امتیاز HOMA-IR و DI در این گروه به ترتیب ۲.۳ و ۲.۸ بود، در حالی که در گروه کنترل این مقادیر به ترتیب ۴.۷ و ۵.۴ بودند. مقاومت سیستمیک به انسولین پس از مصرف انبه کاهش یافت، اما تفاوت بین دو گروه از نظر آماری معنادار نبود.
با وجود افزایش دو برابری در بیان ژن Nrf-2، که مسئول تنظیم فعالیت آنتیاکسیدانی است، این تغییر از نظر آماری معنادار نبود. علاوه بر این، بیان نسبی گیرندههای تول مانند (TLR2 و TLR4)، که در پاسخ سلولی به پاتوژنهای مختلف نقش دارند، پس از مصرف انبه تغییر قابلتوجهی نشان نداد. نتایج این مطالعه نشان میدهند که مصرف منظم انبه میتواند از طریق افزایش حساسیت به انسولین در کبد و پانکراس، تنظیم قند خون را بهبود بخشد و در نتیجه نیاز بدن به ترشح انسولین برای حفظ سطح طبیعی قند خون را کاهش دهد. این کنترل بهتر قند خون احتمالاً به دلیل افزایش فعالیت آنتیاکسیدانی داخلی است که با بهبود حساسیت به انسولین مرتبط است.
این یافتهها با نتایج مطالعات پیشین که تأثیر مثبت مصرف انبه بر کنترل قند خون را نشان دادهاند، همخوانی دارد. با این حال، عدم معناداری برخی پارامترها ممکن است به دلیل کوتاه بودن مدت مطالعه باشد. بهطور کلی، دادههای این تحقیق از مصرف انبه بهعنوان بخشی از یک رژیم غذایی برای مقابله با مقاومت به انسولین حمایت میکنند و بر لزوم انجام تحقیقات بیشتر برای درک مکانیسمهای دقیق تأثیر مصرف انبه بر متابولیسم گلوکز تأکید دارند.
